شعر زيبا در مدح امام حسن

ابری شدم به نیت باران شدن فقط

... مور آمدم برای سلیمان شدن فقط

باید ز گوشه چشم تو کاری بزرگ خواست

چیزی شبیه حضرت سلمان شدن فقط

باید به شیعه بودن خود افتخار کرد

راضی نمی شوم به مسلمان شدن فقط

دنیای دیگری ست اسیری و بردگی

آن هم به دام زلف کریمان شدن فقط

لا یمکن الفرار ز تیر نگاه تو

چاره رسیدن است و قربان شدن فقط

در خانه ی کریم کفایت نمی کند

یک لقمه نان گرفتن و مهمان شدن فقط

این لطف فاطمه است و عشق است تا ابد

سرمست از نوای حسن جان شدن فقط

فکری برای پر زدن بال من کنید

من را اسیر زلف امام حسن کنید

آقا شنیده ام جگرت شعله ور شده

بی کس شدی و ناله ی تو بی اثر شده

پیش حسین سرفه نکن آه کم بکش

خون لخته های روی لبت بیشتر شده

یک چشم خواهرت به تو یک چشم به تشت

تشت مقابلت پر خون جگر شده

ای وای از مصیبت تابوت و دفن تو

وای از هجوم تیر و تن و چشم تر شده

می گفت با حسین اباالفضل وقت دفن

این تیرها برای تنش دردسر شده

موی سپید و کوچه و تابوت و زهر و تیر

دوران غربت حسن این گونه سر شده

یک کوچه بود موی حسن را سپید کرد

یک اتفاق بود که او را شهید کرد

افسوس که آنچه برده ام باختنی ست

افسوس که آنچه برده ام باختنی ست

بشناخته  ها   تمام  نشناختنی  ست

برداشته ام  هر   آنچه  باید   بگذاشت

بگذاشته ام هر  آنچه  برداشتنی ست

هر شب به دل غم زده سوداي تو دارم

هر شب به دل غم زده سوداي تو دارم

نقشي به دل از  قامت  رعناي تو  دارم

غايب  ز  نظر  باشي و  در  قلب هويدا

كز ديده ي  دل ديده  به  بالاي تو دارم

من در  ظلمات  دلم  اي خضر  طريقت

صد شعله به هر شمع ز تجلاي تو دارم

اي  يوسف  زهرا   سر   بازار   خريدت

با رشته  كلافي  سر سوداي  تو  دارم

گر  جلوه كني يا  نكني  ميل تو  باشد

اما چه  كنم ميل  به  افشاي  تو  دارم

مپسند  كه  ناديده  جمال   تو  بميرم

اين  مسئلت از  درگه   والاي  تو  دارم